عاشقانه ها

پیله

artakhanoom — Tue, 10 Nov 2009 21:49:46 GMT

هر وقت رفتي تو پيله ات و
خواستي يه كم اون تو خلوت كني
اشكالي نداره
من همين جا منتظرتم
اما يادت نره
از اون تو پروانه بياي بيرون

تیکه پاره مثل لباس

artakhanoom — Mon, 26 Oct 2009 21:46:47 GMT

دلم از زندگي تنگ است چرايش را نميدانم
اين كوچه ي تنگ و سرد چه بي انتها مي نمايد
اين آخري ها نه نوري هست كه هدايتم كند
نه اشتياقي كه به جلو براندم
تنها و خسته در نمناك اين كوچه نشسته ام و پاهاي يخ كرده ام را به هم ميكشم
شايد از دوري
از آن دور ها كه ميان سياهي پنهان است
كسي بيايد كسي كه دست هايش گرم است و پاهايش هنوز ناي رفتن دارد
از شهر آرزو هايم بيايد
او آدرسش را ميداند... كاش مرا به آنجا ببرد
دست هاي يخ زده ام را بفشارد و بر قلبم مرحم بگذارد
يعني مرا خواهد شناخت؟
كاش دست هايم را روي قلبش بفشارد ...
مي خواهم با گرماي نگاهش سردي اين تنهايي را از تنم بيرون كنم و خستگي انتظار را از استخوان هايم
و ميخواهم در آغوشش تمام اين ها را تلافي كنم
كاش مرا در آغوشش بفشارد
كاش بگويد من "بهترين" اش هستم و چه راه دوري را براي پيدا كردنم آمده
كاش بگويد چشم هاي خسته ام ريباترين چشم هايي است كه تا به حال ديده است
و چه شور انگيزاست نگاهم
بگويد من مرحم زخم هاي قلبش هستم
كه چقدر دنبال من گشته است
و چه خوشبخت است اكنون كه با من است
بگويد اين كوچه تنگ و نمناك ديگر نميماند
از شهر آرزو بگويد
بگويد كه مرا به آنجا مي برد ، اين را حتما بگويد
حتي قول بدهد
بگويد تا ابد دست هايم را گرم نگه خواهد داشت
بگويد قلبم را نخواهد شكست
قدرم را خواهد دانست
قول بدهد
قول بدهد كه مرا خواهد برد
آة
چه رويايي
چه مرد دلنشيني
...
هنوز هم اين كوچه سرد و نمناك چه بي انتها مينمايد

تا او بيايد ...

پي نوشت : اولين جمله اش كار الهه است

صاف مثل نوار قلب من

artakhanoom — Sun, 25 Oct 2009 19:50:51 GMT

امروز فهميدم نمودار سينوسي اي وجود ندارد
زندگي من تنها خط صافي است كه سر بالايي يا سرازيري اش، فقط تفاوت سوي نگاه من است به آسمان يا زمين...

چشمان تو...

artakhanoom — Thu, 15 Oct 2009 20:27:04 GMT

چشمان تو
به چشمان تو که فکر میکنم
نفس در سینه ام حبس
و جوهر در خودکارم خشک میشود
دستم از حرکت می ایستد
نگاهم خیره به روبروست
چشم های تو را میبینم
که در عمق وجود من،مرا می کاوند
گویا ثانیه ها از رفتن باز می ایستند
چه سکوت بلندی
فریاد تپش های قلبم گوش هایم را پر میکند
و بعد از آن همه سال که در آن چند ثانیه میگذرد، وجودم تیر میکشد
تو مرا از عمق خودم بیرون میکشی ، از ذره های وجودم ، از ثانیه های بودنم

مرا از من میگیری و به درون جاذبه چشمان خودت میکشی
من دیگر در چشمان توام
به چشمانت که مینگرم خودم را در انها میبینم
آری من دیگر در چشمان تو ام

پی نوشت: یونیک عزیز دیدن نظرت توی بلاگم دلگرمی بزرگیه، ممنون

من و تو دست در دست...

artakhanoom — Thu, 20 Aug 2009 20:21:18 GMT

وه چه رویایی بود
من و دشتی سر سبز
آسمان وای چه آبی
گل ها، به چه سرخی
و تو در آن رویا که به من می خندی
وه چه رویایی بود
من و تو دست در دست
و چه خندان بودی
مثل یک غنچه گل
فارغ از این دنیا
فارغ از تنهایی
من و تو دست در دست
آه چه شادان بودیم
وه چه رویایی بود
]نچنان مست و خوش و شاد و خرابت
آنچنان بی عقل و دل ناز نگاهت
پاک میکردم اگر سنگ و خس و خاری بود
از سر راهت
وای از دست نگاهت
وه چه رویایی بود
این چنین سرخوش و خوشحال که بودم
محفل کام به مقصد نرسید
اجل رویایم سر برسید
از خواب پریدم
هر چه بود و نبود جای تو در آغوش کشیدم
وه چه رویایی بود

artakhanoom — Wed, 31 Dec 2008 13:44:52 GMT

شعري از پابلو نرودا

ترجمه از احمد شاملو

به آرامي آغاز به مردن مي‌کني
اگر سفر نکني،
اگر کتابي نخواني،
اگر به اصوات زندگي گوش ندهي،
اگر از خودت قدرداني نکني.

به آرامي آغاز به مردن مي‌کني
زماني که خودباوري را در خودت بکشي،
وقتي نگذاري ديگران به تو کمک کنند.

به آرامي آغاز به مردن مي‌کني
اگر برده‏ي عادات خود شوي،
اگر هميشه از يک راه تکراري بروي …
اگر روزمرّگي را تغيير ندهي
اگر رنگ‏هاي متفاوت به تن نکني،
يا اگر با افراد ناشناس صحبت نکني.

تو به آرامي آغاز به مردن مي‏کني
اگر از شور و حرارت،
از احساسات سرکش،
و از چيزهايي که چشمانت را به درخشش وامي‌دارند،
و ضربان قلبت را تندتر مي‌کنند،
دوري کني . .. .،

تو به آرامي آغاز به مردن مي‌کني
اگر هنگامي که با شغلت،‌ يا عشقت شاد نيستي، آن را عوض نکني،
اگر براي مطمئن در نامطمئن خطر نکني،
اگر وراي روياها نروي،
اگر به خودت اجازه ندهي
که حداقل يک بار در تمام زندگي‏ات
وراي مصلحت‌انديشي بروي . . .
-
امروز زندگي را آغاز کن!
امروز مخاطره کن!

امروز کاري کن!
نگذار که به آرامي بميري!
شادي را فراموش نکن

رنگی

artakhanoom — Fri, 19 Dec 2008 17:55:18 GMT

در خیابان پر تردد قدم میزدم
هوای مه گرفته... برف می آمد
مردم از کنارم می گذشتند و هر کدام در پی اندیشه ای متفاوت می رفتند...
بوق ماشین های سواری، درخواست تاکسی ها برای سوار شدن مسافر، صدای همهمه ی ترافیک و حل شدن آدم ها بین ماشین ها... همان روزمرگی همیشگی...!
اما امروز همه چیز متفاوت بود،
صدا ها،
رنگ ها،
انگار حضور من بین آن همه آدم پر رنگ تر شده بود.
نه سردی هوا آزار دهنده بود نه برخورد بی تفاوت انسان ها با هم نه بوق ممتد ماشین ها و نه صف طولانی انسان ها ، هیچ کدام...
همه چیز نقشی از عشق داشت، رنگی از محبت... انگار دنیا واضح تر شده بود.
و آن حس گرمی که زیر پوستم جاری بود با من چه ها که نمیکرد...
به اسمان نگریستم ، فاصله اش تا من انگار یک وجب نزدیک تر شده بود، و خدا برایم واضح تر...
لبخندی از سر قدردانی بر لبم آمد که خودش میدانست برای چیست...
آسمان ابی بود و دنیای سیاه و سفید هر روز اطرافم جور دیگری.
همانجا بود که فهمیدم با عشق می توان دنیا را رنگی دید
و اگر برگ درختان سبز اند به خاطر این است که من
عاشق توام...

یه کسی... یه جایی...

artakhanoom — Sun, 16 Nov 2008 15:35:18 GMT

خیلی وقت ها میبینی وا موندی
هیچ کس حرف دلتو نمی فهمه هیچ کس نمی فهمه تو چی میگی
هیچ کس احساس نمی کنه حسّت رو
حس میکنی بین این همه هم زبون انگار داری به یه زبون دیگه حرف میزنی

همه باهات آشنان اما تو با همشون غریبه ای
توی خونه ی خودت هم غریبی ، توی یه جمع بزرگ هم تنهایی
اون موقع حس اینکه یه نفر حرف هات رو بفهمه ، اینکه یه نفر باشه که حرف هات رو باور کنه ، می شه بزرگ ترین " بهترین حس خوب" زندگی
وقتی حس میکنی تنهایی، فکر کن یه نفر هست که به یادته، یه نفری که بین همه دنیا داره به تو فکر میکنه، واسه تو نگرانه، بیشتر از هر کسی دلش می خواد تو شاد باشی ، راحت باشی .
حرف دلتو می فهمه ، می دونه که چه حسی داری، حتی اگه نشون هم ندی از درونت باخبره ، حرف هایی که تو کلمه ها نمی تونی جاشون کنی رو تا آخرش می دونه
از غم هات باخبره، می دونه چی کشیدی ، میفهمه غمت باهات چه کارا که نکرده
می دونه اون نگاهت، اون لبخندت، یعنی چی
با شادی هات شاد میشه ، وقتی که غم داری اونم غمگین میشه، همیشه خوب تورو می خواد
یکی هست که هیچ وقت نمیگذاره تنها باشی ، هیچ وقت تنهات نمیگذاره ، نه ترکت می کنه، نه دلت رو میشکنه، نه ازت دل میکنه، نه فراموشت می کنه، هر وقت که بخوای پیشته، وقت هایی که نمی خوای هم یواشکی هواتو داره
یکی که فقط تو و خوبیهات براش مهم هستین، تو رو فقط واسه خودت می خواد ، فقط و فقط واسه خودت...
یکی که عشقش هیچ وقت تمومی نداره... هیچ مرزی نمیشناسه...نه زمان میشناسه نه مکان...
فکر کن که یه همچین کسی باشه، اون وقت دیگه حس تنهایی معنی نمی ده ، حس ناراحتی ، ناتوانی...

فکر کن یه همچین کسی باشه...

فکر کن حالا اون کس خدا باشه...

یه احساس کال

artakhanoom — Tue, 17 Jun 2008 20:14:18 GMT

یه بغض نیمه پاره
تو گلوم داره داد میزنه
اشک های نیمه کارم
تو حسرته یه دامنه
کاشکی می شد فرشته ی روزای بچگیم بیاد
منو ببره اون بالاها
یه جایی از این جاها دور
شاید بریم پیش خدا
اون وقت دیگه نه غصه هست نه عشقای پاره پاره
دیگه نیست کسی که اون یکیو دوست نداره
آهای
فرشته ی مهربون
یه کاری کن
از اون بالا
یه ذره عشق
با اون چوب سحر آمیزت
بیفته تو دلای ما
خسته شدم بس که هوا غباری بود
بس که خورشید نبود و
چشما همه بهاری بود
بس که سنگینه دلا
عشق دیگه جایی نداره تو خونه ها خیابونا
فرشته ی مهربونم یه کاری کن
این دعای خیسمو تو ببر بالا
با پست سفارشیت
ببر بده دست خدا
بگو خدا جونم
قربون اون مهربونیت
یه بنده حقیری هست
که می خواد بشه قربونیت
چند تا کار مهم داره
حرفای خوبی میزنه
چند تا شکایتم داره
بهش بگو: خدا جونم
یه کاری کن
یه کاریااا از اون کارا
که فقط خودت می دونی ای خدا
یا عشق رو بیارش ای پایین
یا ماها رو ببر اون بالا

نام من آتش است

artakhanoom — Thu, 24 Apr 2008 22:00:18 GMT

خودم را - شاید از قصد- گم کرده ام - بودم-
و حال به دنبالش میروم
این نوشته نه شروع دارد نه پایان ، همه اش اوج است!

به بزرگترین کابوسم رسیده ام
" روز مره شده ای"
چند وقتی است که از خواب پریده ام!
می دانم ، میدانم چه باید بکنم
فرقی نمی کند از کجا آمده ام و به کجا می روم ، مهم این است که برای چه آمده ام
من برای یاری، برای کمک ،
من برای زنده کردن روح خاکستری تو آمده
آمده ام تا دستی را بگیرم
آمده ام تا کمک کنم نه آنکه کمکی بگیرم
آمده ام تا همراه کنم انسان ها را
با هم، و با من

روح من در قفس تن نمی گنجد
روح من در قفس انسان در قفس آدم نمی گنجد
در قفس "نه" ها و "بایست" ها
بر روی دیوار ها نقشی از پنجره کشیدم
و نور مرا شست
نام من آتش است
و عنصر درونم باد
مثل باد وحشی و رام نشدنی ام
و مثل آتش هر لحظه شکلی جدید به خود می گیرم
پس بنگر رقص شعله های سوزان مرا
که چگونه در روح تو می دمد آنچه را باید بشنوی
و به تو نشان می دهد آنچه را باید ببینی
پس بخوان از پس این همه آشوب سکوتی را که گویا تنها برای توست
پدر من کوروش و مادرم خاک است

هیچ کس نمی داند هسته ی این آتش ، زمستانی سرد و کشنده است که تنها آفتاب تابستان یخ هایش را آب میکند
تابستان
خورشید
تزریق آزادی به زیر پوست...